XXXII Niedziela Zwykła
Jezus nauczając mówił do zgromadzonych:
„Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok”.
Potem usiadł naprzeciw skarbony i przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz.
Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: „Zaprawdę powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie”.
Rozważanie
Pan Jezus w dzisiejszej Ewangelii wskazuje nam co jest najbardziej wartościowe. Nie są to, ani zaszczytne miejsca, ani modlitwy odprawiane dla pozoru, ani nawet wspaniała pomoc, jeżeli nie płynie ona prawdziwie z serca. Wskazuje nam kobietę, która wrzuciła tylko jeden grosz do skarbony, wiedział bowiem, że w swym ubóstwie dać więcej niż mogła.
Ile razy my w swoim życiu mieliśmy taką systuację, kiedy ktoś nas prosił o pomoc, a my ofiarowaliśmy to, co mieliśmy? Nie zawsze musi to być rzecz materialna, czasem wystarczy poświęcić swój czas, powiedzieć dobre słowo, podtrzymać na duchu, ofiarować modlitwę. Pamiętajmy, że dobro się pomnaża, gdy się nim bezinteresowanie dzieli.
Dzisiaj w sposób szczególny pamiętajmy o naszej Ojczyźnie - Polsce. Możemy Jej ofiarować naszą modlitwę, prosząc Boga, o to, aby wiernie trwała przy Panu, wypełniała Jego zbawczą Wolę. 
"Pozostańcie wierni doświadczeniu pokoleń, które żyły na tej ziemi z Bogiem w sercu i z modlitwą na ustach. (...)
Zachowujcie jak skarb największy to, co było źródłem duchowej siły naszych ojców. "
bł. Jan Paweł II
XXXI Niedziela Zwykła
Jeden z uczonych w Piśmie zbliżył się do Jezusa i zapytał Go: „Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?”
Jezus odpowiedział: „Pierwsze jest: «Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz, Pan jest jedyny. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą». Drugie jest to: «Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego». Nie ma innego przykazania większego od tych”.
Rzekł Mu uczony w Piśmie: „Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznieś powiedział, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego daleko więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary”.
Jezus widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: „Niedaleko jesteś od królestwa Bożego”. I już nikt więcej nie odważył się Go pytać.
Rozważanie
Dzisiaj przed naszymi oczami Ewangelia stawia nam człowieka, który jest niewidomy, który zdany jest tylko na siebie. Jego sposobem na życie jest żebranie, które nigdy nie jest czymś pewnym, bo raz można coś otrzymać, raz nie, co więcej zmusza do ufności ludziom, że to, co jest jemu dawane jest dobre.
Jego życie otacza ciemność, w której nie tylko, że nie czuje się bezpieczny, jest nieszczęśliwy. Gdy słyszy o Jezusie pojawia się w nim nadzieja, takie małe światełko, które dodaje mu wiary i odwagi.
Kiedy tylko pojawia się okazja, postanawia zaryzykować. Słyszy, że Jezus przechodzi w pobliżu, więc woła o pomoc i spotykają go trudności, a mianowicie słowa przechodniów, którzy go zniechęcają i sugerują jemu rezygnację. Bartymeusz jednak nie słucha ich "rad" i woła mocniej, głośniej. To jest jego wyznanie wiary, wiary, która jego ocaliła, którą pochwalił Jezus.
Dochodzi do spotkania jego życia, bo oto Pan przywraca jemu wzrok, nastaje jasność, zmienia się jego życie. Dokonuje on wyboru: Idzie za Jezusem, zostawia swój płaszcz- jego zabezpieczenie, zostawia swój sposób życia, bo wie i ufa, że Jezus jest sensem życia.
Niech przykład tego człowieka umacnia nas w wołaniu do Pana, umacnia nas do walki o naszą wiarę, walki o życie wieczne!