XXXII Niedziela Zwykła
Jezus nauczając mówił do zgromadzonych:
„Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok”.
Potem usiadł naprzeciw skarbony i przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz.
Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: „Zaprawdę powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie”.
Pan Jezus w dzisiejszej Ewangelii wskazuje nam co jest najbardziej wartościowe. Nie są to, ani zaszczytne miejsca, ani modlitwy odprawiane dla pozoru, ani nawet wspaniała pomoc, jeżeli nie płynie ona prawdziwie z serca. Wskazuje nam kobietę, która wrzuciła tylko jeden grosz do skarbony, wiedział bowiem, że w swym ubóstwie dać więcej niż mogła. 