Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja.
Anioł wszedł do Niej i rzekł: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski. Pan z Tobą”.
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.
Lecz anioł rzekł do Niej: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego ojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca”.
Na to Maryja rzekła do anioła: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?”.
Anioł Jej odpowiedział: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”.
Na to rzekła Maryja: „Oto ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa”. Wtedy odszedł od Niej anioł.

 

Rozważanie

 

Bóg wybiera skromną, pobożną Żydówkę - Maryję. W Swoim odwiecznym planie zachował ją od skazy grzechem pierworodnym, wybrał ją na Matkę Jezusa.

Wyobraźmy sobie co musiała czuć Maryja w chwili zwiastowania, najpierw się przestraszyła, ale anioł jej dodał odwagi. Zauważmy, że Maryja przede wszystkim słuchała, rozważała i wprowadziła w życie. Ona nie zagłębiała się w szczegóły- po prostu zaufała Bogu i powiedziała Tak.

Niech ta "resztka" adwentu będzie okazją do słuchania Boga, roważenia Jego Słów i zmianę naszego życia.