bł. Jakub Alberione- hisorię życia znajdziesz tutaj

Kapłan powinien umieć panować nad duszami i kierować nimi; nigdy tego jednak tak naprawdę nie osiągnie, jeśli nie posłuży się łagodnością miłości. Nie osiągnie tego dzięki wiedzy ani przez to, że będzie uważany za człowieka bogatego i obrotnego, ani przez zaangażowanie wielu osób do prowadzenia spraw zewnętrznych, ani ciągle się narzucając, ani angażując w politykę, lecz jedynie – powtórzymy to – dobrocią, byciem zawsze sobą, przystępnością. To są więzy, które najbardziej zacieśniają relacje między sercami. Człowiek staje się naprawdę silny, gdy rezygnuje ze swej siły.

Gdy wyeliminuje się naukę o Opatrzności, życie traci wszelki sens i staje się ślepym następstwem wydarzeń pozostających we władzy sił fizycznych i ludzkiej złośliwości.

Gdy istnieje żywa wiara w Opatrzność, sens całej ludzkiej historii jest wyraźnie określony, wzniosły, głęboki: jest nim Bóg, który wszystkim kieruje i do którego wszystko zmierza.

 Kto często bierze do ręki Biblię i karmi się nią codziennie,

ten stopniowo zaczyna rozumować w sposób nadprzyrodzony.

Chrystus był doskonałym synem w rodzinie, doskonałym chłopcem, doskonałym młodzieńcem, doskonałym poddanym, doskonałym królem. Chrystus był doskonały w domu, w społeczeństwie, w sposobie bycia, w modlitwie, w samotności.

 Apostołem jest ten, kto nosi Boga w swojej duszy i promieniuje Nim dokoła siebie.

Apostoł to święty, który zgromadził skarby i ich nadmiar przekazuje ludziom.

Apostoł ma serce rozpalone miłością do Boga i do ludzi, i nie może pomieścić ani stłumić tego, co czuje i myśli.

Apostoł jest naczyniem wybranym, które się przelewa i do którego biegną dusze, aby ugasić pragnienie.

Apostoł jest świątynią Trójcy Przenajświętszej, która w nim działa w stopniu najwyższym.